De drie sleutel van Tai Chi

‘Wat wil je leren door middel van Tai Chi?’ Dat is de vraag die ik vaak stel aan beginnende Tai Chi-ers.

Het antwoord is meestal: ‘ik vind die bewegingen zo mooi, dat wil ik ook kunnen.’

Daar kan ik als leraar weinig mee. Het betekent zoiets als: ‘leer mij langzaam dansen.’ En Tai Chi oogt misschien als een langzame dans, maar dat is het niet. Dus ik vraag door: ‘Waarom vindt je het mooi?’

‘Ik word er rustig van, zelfs als ik er alleen maar naar kijk. Dat vind ik mooi. En het ziet er zo eenvoudig uit.’

Daar heb ik meer aan. Voor mijzelf vertaal ik hun woorden naar: ‘het is erg druk in mijn hoofd, ik zoek iets wat me rust geeft en Tai Chi ziet eruit alsof het ook voor mij te doen is.’ Dat is op zich een prima reden om te starten met Tai Chi. Alleen jammer van de valkuil op het eind.

Want wat blijkt na een paar lessen? Tai Chi is als een ijsberg. Het onzichtbare fundament onder water blijkt veel belangrijker dan het zichtbare topje. Al zijn de choreografieën van de oefeningen eenvoudig, het innerlijke werk vraagt veel meer dan vooraf gedacht. De vol goede moed gestarte Tai Chi-er voelt zich in die fase klungelig en onhandig. De reactie verandert van ‘het ziet er zo eenvoudig uit’, naar ‘het lijkt eenvoudig, maar ik denk niet dat ik dit ooit goed ga leren’.

Dit is voor mij als docent best een lastige fase. Mensen voelen duidelijk de waarde van Tai Chi, ze merken de rust van binnen als ze in de ‘slip stream’ meebewegen met de docent of andere ervaren Tai Chi-ers. Alleen lukt het ze (nog) niet dat gevoel zelfstandig te creëren. In deze fase haken mensen af. Ze beseffen dat een uur per week naar les gaan niet genoeg is om fysiek en mentaal echt te ontwikkelen en zijn niet bereid meer tijd vrij te maken.

Degenen die door de onhandigheidsfase heen gaan, krijgen langzamerhand het gevoel dat ze beter begrijpen waar het om draait, ze verstaan meer van de gevoelstaal. Uitdrukkingen als ‘zacht maken’ en ‘vullen met aandacht’ weten ze toe te passen zonder de uiterlijke lichaamshouding te veranderen. Ze leren een Tai Chi Chuan Vorm of Tai Chi Qigong serie die ze beoefenen van binnenuit te doen. Vanuit de Dan Tian, het centrum van hun lichaam.

Deze fase heeft z’n charmes. De Tai Chi-er vertelt er graag over, kan zelfs af en toe als een missionaris pogingen doen zijn vrienden en collega’s erin mee te nemen. Het zelfstandig oefenen gaat bijna vanzelf. Als het er eens niet van komt, voelt het als een gemis. Er ontstaat interesse in workshops van andere leraren. De stokpaardjes van hun eigen leraar krijgen een kritischer gehoor. De zelfstandigheid neemt toe. Sommigen gaan bij andere leraren les volgen voor meer verdieping, anderen beginnen aan een opleiding tot Tai Chi docent.

Het leerproces is als een spiraal. De enthousiaste Tai Chi-er ontdekt in deze fase hoe veel meer er te leren is en wordt weer wat nederiger: ‘Ik dacht dat ik het aardig doorhad, maar nu zie ik pas hoe weinig ik ervan begrijp’. Gelukkig herkent hij het gevoel, het lijkt op hoe het voelde toen hij lang geleden met Tai Chi begon. Hij is terug bij het begin en tegelijk enorm gegroeid.

In de loop van de jaren heb ik het geluk gehad om bij vele topleraren trainingen te mogen volgen. Telkens was er de klungelige fase: het zien wat de bedoeling is, maar het niet kunnen. Na een tijdje veranderde dat in: ‘volgens mij doe ik het nu goed.’ Gevolgd door: ‘oh echt, hoort dat er allemaal ook nog bij’. En een tijd later: ‘wow, wat een heerlijk gevoel geeft dit’.

Voor mij heeft dit spiralend proces drie sloten. Mis je één van de sleutels, dan lukt het niet eruit te halen wat er voor je in zit. Die sleutels zijn: het volhouden (ook als het onhandig voelt), de liefde voor bewegen (genieten van wat je lichaam kan) en een open mind (je kan en bent zoveel meer dan je denkt).

Een keer Tai Chi uitproberen? Je bent van harte welkom voor een gratis en vrijblijvende proefles.

Arnout

Gratis les op Wereld Tai Chi Dag 2019

27 april: Wereld Tai Chi Dag & Koningsdag – een gouden combi

Jij bent de koning(in) van jouw lichaam. Op Koningsdag, en elke andere dag.  Jij geeft leiding zo goed als je kan. Maar je voelt dat er meer in zit dan er nu uitkomt.

Op zaterdag 27 april, in meer dan tachtig landen, in honderden steden, beoefenen duizenden mensen Tai Chi. Dat zegt wel wat.

Wereld Tai Chi Dag. Scholen zetten hun deuren open. Leraren gaan naar parken. En dat allemaal om gratis het geweldige geschenk van Tai Chi te delen.

Het kan miljarden schelen in gezondheidskosten, als meer mensen hun lichaam beter voelen en hun energiepeil leren beïnvloeden.

Het maakt mensen stabieler en sterker van binnen. Verbindt de kleine natuur van de mens met de grote natuur om ons heen.

Je kunt erbij zijn, gewoon om eens te ervaren wat Tai Chi is. De gratis open les is van 10-11u en je kunt gewoon meedoen. Nachtegaallaan 49, Ede. Een mooi begin van je Koningsdag.

Arnout

P.S. Woon je niet in de buurt van Ede? Google dan eens op Tai Chi in je dichtstbijzijnde stad, best kans dat de Tai Chi school daar ook meedoet met Wereld Tai Chi Dag. Er zijn meer dan twintig plekken in Nederland waar leraren gratis les geven. En in Zwolle is zelf een geweldig Tai Chi festival.

Succes op het Open Nederlands kampioenschap Tai Chi

Team Qi Art op het Nederlands Kampioenschap Tai Chi Pushing Hands in Utrecht: 1x brons, 1x zilver, 3x goud.

Respect en complimenten voor Raymond en Yvonne die voor het eerst meededen. Geweldige sporters met een grote toekomst!

En dank aan de ‘crew’: Cari en Arnold. Alles gaat makkelijker als je support voelt!

Focus: de ‘mental game’ in de dagen voor het WK in Taipei

Alle grote steden hebben het. Ze brengen je uit evenwicht door de hoeveelheid geluiden, beelden en geuren. Taipei is zo’n grote stad. Een stoplicht dat op groen springt, zorgt voor een orkaan aan scooterlawaai. Een avondmarkt ruikt naar gefrituurde melk, wierook, versgeperst sinasappelsap en duizend kruiden vanuit de hotpot en teppanyaki eettentjes. Zodra het donker is, is het helemaal niet donker omdat iedere zichzelf respecterende winkel fel knipperende lichtjes aanzet in alle kleuren van de regenboog.

Prikkelrijk dus. Ik heb er een hekel aan en ik hou ervan.

Als ik me voorbereid op een groot toernooi zoals het wereldkampioenschap dan vermijd ik zoveel mogelijk prikkels. Geen televisie, geen social media berichten, een vast ritme van opstaan, eten, trainen in een rustige omgeving en bijtijds weer gaan slapen. Op die manier kan ik me beter focussen.

Oftewel, Taipei is een bijzonder slechte trainingsomgeving.

Maar wacht even…

Hoe komt het dan dat er zoveel topsporters uit Taipei komen, zeker als het om Tai Chi en Tui Shou (Pushing Hands) gaat? Wat mis ik?

Liggend in bed na de eerste dag besefte ik het. Ik voelde de turbulentie van de heenvlucht nog als ik mijn ogen dichtdeed en hoorde in mijn oren het geschreeuw van de Chinese poppenkastvoorstelling waar ik even naar had gekeken. Mijn ademhaling was hoog en oppervlakkig. Dat was het moment waarop ik het snapte.

Als je in een prikkelrijke omgeving bij jezelf kunt blijven, dan lukt het overal. Als je je eigen innerlijke houding ziet, dan kun je die veranderen als dat nodig is. Ik paste mijn ademritme aan, liet de emoties en indrukken zo goed mogelijk los en viel in slaap. De volgende dag rustig getraind in een park en de dagen daarna genoten van het topniveau in de wedstrijden. Voor mij is Taipei nu een geweldige plek om te trainen.

Meer weten over de ‘mental game’ en het trainen van een innerlijk sterke houding? Kijk dan hier.

Tai Chi Pushing Hands gasttraining

Wat doe je als de beste man (in mijn ogen) in Tai Chi Pushing Hands in Nederland aanbiedt om langs te komen voor een gasttraining?

Inplannen natuurlijk!

Afgelopen vrijdag kwam Tom Vrieling langs en het was indrukwekkend.

Hoe de subtiliteit van Tai Chi onder zware fysieke druk heel goed werkt. Hoe een duw van een ander geen probleem is maar het begin van jouw oplossing. Hoe je fysieke en mentale balans verbetert door je zwaartepunt te laten zakken. En nog veel meer.

Eigenlijk had je erbij moeten zijn 😉